Tafelberg... Stil staan jy, soos ‘n reuse ou waghond, jou kranse gryskop in die wolkedek. Die son streel jou rots met goue trant, en winde fluister langs jou nek. Jy dra die jare soos ‘n mantel swaar, van stories wat die tyd vergeet. Die stad lê klein aan jou voet soos ‘n paar, terwyl jy waak oor straat en steeg. Soms trek die mis jou tafelkleed aan, ‘n spooksel in die oggendlig. Dan lag die son en jaag jou skaduwee dan, en bly jy trots – onwrikbaar, styf. O Tafelberg, jy is my hart se huis, ‘n